فقط پذیرش وجود خداوند کافی نیست .

 در چنین مواقعی شما باید به چنین بی نهایتی و چنین توانایی ای ایمان داشته باشید . منظورم اینه که خداوند برای هر کس همون قدر وجود داره که او به خداوند ایمان داره . این یک رابطه دو طرفه است . خداوند بعضی ها نمی تونه حتی یه شغل ساده  برای مومنش دست و پا کنه یا زکام ساده ای رو بهبود بده چون مومن به چنین خداوندی توقعش از خداوندش از این مقدار بیشتر نیست . خداوند اون شبانی که با موسی (ع) مجادله می کرد البته با خداوند موسی(ع)و ابراهیم (ع) همسنگ نیست . و خداوند ابراهیمی که از شدت ایمان در آتش می ره یا تیغ بر گلوی فرزندش می کشد البته از خداوند اون شبان بزرگ تر و قوی تره . اما حتی چنین خداوندی هم در برابر خداوند علی (ع) به طرز غریبی کوچیکه . اگه ابراهیم برای تکمیل ایمانش محتاج معجزه ی بازسازی قیامت بر روی زمین بود یا موسی محتاج تجلی خداوند بر طور ، علی (ع) لحظه ای در توانایی و اقتدار خداوندش تردید نکرد و همواره می گفت که اگر پرده ها بر چیده شوند ذره ای بر ایمان او افزوده نخواهد شد . خداوند علی بی شک بزرگ ترین خداوندی است که می تونه وجودداشته باشه. ما اگه بتونیم تنها به گوشه ای از دامن علی (ع) چنگ بیندازیم رستگارشده ایم . اما برای کسی که ایمان نداره متاسفانه خداوندی هم وجود نداره